اعتماد

چه بخواهیم و چه نخواهیم واعتماد شرطی بنیادی در روابط بین انسانهاست حتی در ساده ترین کارهایی کخ یک فرد در طول روز میتواند داشته باشد. درواقع اولین شرط لذت بردن از زندگی این است که بتونیم با اعتماد کردم به دیگر هم نوعان خودمان نیازهای درونی و بیرونی خود را برطرف کنیم. اعتماد کردن به دیگران رابطه مستقیم با الگوهای رفتاری در خانواده ومحیط و اجتماعی که شما در ان رشد کرده اید دارد.اما یکی از الگوهایی که باید تغییر اساسی بکند این است که اکثرا باید طرف مقابلمان به ما اعتماد کند تا ما هم اعتماد کنیم. اولین لازمه اینکه بتوانیم به دیگران اعتماد کنیم این است که دست از قضاوت و پیش داوری در موردشان برداریم.چون این امکان وجود دارد که شما در پیش داوری خود اشتباه کنید.برای اعتماد کردن در مورد مسایل مهم شناختن طرف مقابل معمترین عامل است.

برای عاشق شدن هم باید اعتماد میان طرفین وجود داشته باشد. تا هر دو طرف بتوانند زندگی همدیگر را وقف یکدیگر کنند.

زمانی که در یک رابطه اعتماد وجود نداشته باشد عمیق تر شدن یک رابطه و یا حتی بوجود اوردن عشق بسیار دشوار خواهد شد.

شما اگر یک رابطرا بدون اعتماد ادامه بدهید شما علیرغم همه احساسات خوبی که وجود دارد نمیتوانید ارتباط لذت بخشی را برای خود و طذف مقابلتان بوجود بیاورید.

اعتماد در وابستگی بسیار کم فروغ خواهد بود زیرا وقتی در این حالت رفتاری هستیم طرف مقابل زیاد برایمان اهمیت ندارد هر چه که هست خودخواهی و احساس مالکیت است .

اعتماد این نیست که که در انتخابهایمان برای بوجود اوردن یک رابطه دقت نکنیم بلکه باید با اگاهی در مورد شخص شناخت طرف مقابل اعتماد را بوجود بیاوریم

بين يک انسان با انساني ديگر، بايد گرهاي وجود داشته باشد تا آنها بتوانند در کنار هم، با آسايش و اطمينان زندگي کنند. بقاي دوستيها، روابط خانوادگي و زندگي معمولي در اجتماع، در گروي حفظ گرهاي است که اصليترين و ابتداييترين گره براي اجتماعي شدن انسان است و «اعتماد» نام دارد.